"To be, or not to be??" (Στη Νέα Δημοκρατία)

(Λάβαμε και δημοσιεύουμε, επιστολή μέλους της Νέας Δημοκρατίας)

Κωνσταντίνου και Ελένης σήμερα… Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους όσους με αυτό το όνομα, και παράλληλα εύχομαι να με φωτίσει η χάρη των Αγίων μας, να πάρω τη σωστή απόφαση…

Και για να την πάρω, θα πάρω τα πράγματα από την αρχή...

Ημέρες καλοκαιριού του 1974… Παιδάκι εγώ, γύρω στα 12, με παίρνει από το χέρι ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου, να πάμε να υποδεχτούμε, λέει, έναν μεγάλο άντρα στο αεροδρόμιο!

Θυμάμαι, με είχε βάλει στους ώμους του, μιας και ο κόσμος ήταν τόσο πολύς, που πραγματικά θα κινδύνευα αν περπατούσα δίπλα του!

Ένας ψηλός λεβεντάνθρωπος κατεβαίνει τη σκάλα του αεροπλάνου, με αυστηρή και συγχρόνως περήφανη ματιά! «Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, γιε μου», μου λέει ο πατέρας μου συγκινημένος…Ποτέ δεν μου ‘φυγε η εικόνα απ τα μάτια… 

Μεγάλωσα ακούγοντας τον Πρόεδρο να μιλάει για  συμπόρευση της Ελλάδας με τις άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης, για την ΕΟΚ, να αποκαθιστά τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας μετά την επταετία, να ιδρύει τη Νέα Δημοκρατία, να κάνει άνοιγμα προς τις χώρες του Ανατολικού μπλοκ και τους Άραβες, αλλά  και να τα βάζει με την Αμερική και με το ΝΑΤΟ… Δεν φοβόταν τίποτε και κανέναν, για το συμφέρον της Πατρίδας!  (Κανείς στη σημερινή ΝΔ δεν έχει αποτολμήσει μέχρι σήμερα να κάνει κάτι ανάλογο).

Τον θυμάμαι να λέει «Στον τόπο μας, έχομε την συνήθεια να συζητούμε πολύ, για να μην παίρνομε αποφάσεις που συνεπάγονται ευθύνες», κι αυτό με κάνει να συγκρίνω τις ευθύνες που έχει η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, του κόμματος που εντάχθηκα, ακολούθησα και υπηρέτησα από τα εφηβικά μου χρόνια έως και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, απέναντι στον κορμό των υποστηρικτών της, των φτωχοποιημένων συμπολιτών μου της μεσαίας τάξης, που συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ.

Όσο και εάν προσπαθώ, δεν μπορώ να διακρίνω την ηθική και τις αρχές του Κωνσταντίνου Καραμανλή στις ενέργειες  και στον τρόπο που σκέπτεται και αποφασίζει η σημερινή ηγεσία της παράταξής μου.

Βλέπω μόνον προεκλογικά πυροτεχνήματα της τελευταίας στιγμής, βλέπω ανίερες συμμαχίες με ανθρώπους που επί δεκαετίες κατηγορούσαμε και πολεμούσαμε, (όχι στο όνομα μιας απλής πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά γιατί οι αντίπαλοι ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι με την ιδρυτική ιδεολογία μας), βλέπω  να χει παραδώσει το τιμόνι της οικονομίας μας σε «Σημιτανθρώπους», και την Αντιπροεδρία σε εκπροσώπους που την απειλούν με αποχώρηση και κατάρρευση…

Βλέπω εδώ και χρόνια, οι ίδιοι άνθρωποι που περιστοιχίζουν τον σημερινό Πρωθυπουργό, να τον πείθουν (;;;), να μην σηκώνει κεφάλι, να μην αρθρώνει ένα «όχι»στις Γερμανικές και Αμερικανικές «επιθυμίες», βλέπω τέλος  - το κυριότερο – να παραδίδεται η Εθνική μας περιουσία και κυριαρχία, έναντι πινακίου φακής, για κάποια, ελάχιστα συγκριτικά με την πραγματική αξία τους, προσωρινά οικονομικά οφέλη… Που στο κάτω-κάτω, δεν καταλήγουν και στις τσέπες των πολιτών, αλλά των τραπεζιτών…

Δεν μου ταιριάζει η σιωπή… Δεν μου ταιριάζει, (ποτέ δεν μου ταίριαζε, έτσι μου έμαθε ο «πατέρας» μου Κωνσταντίνος Καραμανλής), να κάνω ότι μου λένε, και μάλιστα οι «απ έξω»…

Έχω λοιπόν μεγάλο δίλλημα:

Να παραμείνω, ή να αποχωρήσω από το κόμμα που μεγάλωσα; Να κόψω τον ομφάλιο λώρο; Τον ίδιο που έκοψαν (και για τους ίδιους λόγους), πολλοί άλλοι συμμαχητές μου μέχρι σήμερα; Να τους ακολουθήσω στο νέο τους ταξίδι με τις παλιές μας αρχές;

Ένα είναι παραπάνω από σίγουρο:

Αν πρόκειται ν αποφασίσω, θα το κάνω αυτή την Κυριακή, μπροστά στην κάλπη.

Σας αφήνω με τροφή για σκέψη, που θα διαρκέσει ως τις 25 Μαΐου…  Μετά κανείς μας δεν θα χει πια δικαιολογίες!

Ο υπογράφων

Ένας φίλος απ τα παλιά, και να με συγχωρέσετε αν δεν βάζω ονοματεπώνυμο, αλλά ακόμη είμαι στο (ενεργό) δυναμικό του κόμματος – έως την Κυριακή.